Sana's comics blog

นี่เป็นเนื้อเรื่องของเพื่อน A ไม่ได้เกิดกับฉันเอง... (ชี้แจงแถลงไข)

อันที่จริงไม่ว่าจะเป็นอาชีพบริการก็ดี สาวออฟฟิศก็ดี

สิ่งสำคัญในการประกอบอาชีพก็คือ "ยิ้ม"

การยิ้มให้กับลูกค้า

ภาพลักษณ์ของมืออาชีพจะช่วยทำให้ลูกค้าอยากคบหากับคุณ

ใบสั่งซื้อก็จะไหลมาเทมา (ตกสู่ภาวะนรกของใบสั่งซื้อ...)

กับเจ้านาย ผู้บริหาร ก็ต้องรู้จักยิ้มเช่นกัน

ไม่ใช่วัฒนธรรมประจบสอพลอ แต่เป็นมารยาทอย่างหนึ่ง

เหมือนกับเวลาคุณเจอผู้หลักผู้ใหญ่ ก็ควรปากหวานไว้ก่อน

(สุภาษิตจีนบอกว่า ไม่มีใครยื่นมือตีคนยิ้มไง...)

หากเจ้านายถูกชะตาคุณ แผนงานก็จะดำเนินได้โดยสะดวก

เผลอๆ เจ้านายถึงกับลงมือช่วยเข็นให้คุณอีกแรงด้วยซ้ำ

(แน่นอนว่าเจ้านายชนิดตามหาเรื่องก็ต้องมีอยู่แล้ว แต่ขอไม่กล่าวถึงในกรณีนี้นะ)

กับเพื่อนร่วมงาน ก็ยิ่งต้องรู้จักยิ้มให้

ทำงานอยู่ในสิ่งแวดล้อมเดียวกัน บรรยากาศที่สมานฉันยินดี

เป็นวิธีการผลักดันให้การทำงานมีประสิทธิภาพสูงสุด

ถ้าหากในออฟฟิศมีแต่บรรยากาศอึมครึม เชื่อว่าคุณเองก็ไม่มีกะจิตกะใจทำงาน

ที่สำคัญ ยิ้มบ่อยๆ จึงจะผูกมิตรไมตรีกับคนอื่นได้จริงไหม

ระหว่างเพื่อนร่วมงานก็ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกันและกันด้วย

ยามปกติคุณไม่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีเลย

เวลาถึงคราวคับขัน ก็อย่าคาดหวังว่าเพื่อนร่วมงานจะใส่ใจช่วยเหลือ

ยิ้มให้กับเพื่อนร่วมงานใหม่ด้วย คงไม่ทำให้อีกฝ่ายช้อกหนีไปก่อนหรอกเนอะ

ทั้งหมดนี้คือวัฒนธรรมของการยิ้มในสนามอาชีพ

แต่ก็ไม่ควรยิ้มอย่างผิดกาลเทศะนะ มิเช่นนั้นจะซวยมิรู้ลืม

ขอบอก

นอกจากนี้ ยังต้องระวังอีกอย่างก็คือสุขภาพของปากและฟัน

แปรงฟันบ้วนปากบ่อยๆ เคี้ยวหมากฝรั่งที่ช่วยถนอมฟัน

อย่าปล่อยให้ลูกค้าเห็นฟันผุของตัวเอง

มิเช่นนั้นจะหาความเป็นมืออาชีพไม่ได้เลยเชียวหล่ะ

รอยยิ้มที่สดใสแข็งแรง จะช่วยบวกคะแนนให้คุณในอาชีพการงานได้เป็นอย่างดีเชียวหละ

(จากผู้แปล

ตอนนี้ซานะบ่นเสียยาวเหยียด ขอแปลมาให้เต็มสตรีม แต่ไม่เอาต้นฉบับภาษาจีนมาลง

เนื่องจากยาวเกิน

ท่านใดอยากศึกษาแบบบิลลิงกัว (เรียกงี้ป่าวหว่า) ก็เชิญกดลิงค์ไปอ่านที่บล้อกซานะเน่อ)

,,ปัจฉิมลิขิต

,,หนึ่ง,,
ค้างคาจากปัจฉิมลิขิตของเอนทรี่ที่เเล้ว
ฟันแปดซี่ของก้อย ยังอยู่ครบนะ
มันเเค่ผุระยะเริ่มเเรก ยังไม่รุนเเรงขนาดต้องถอนทิ้งนะคะ
มันยังพออุดได้~~~

งื้ม...เเล้วก้อยก้อต้องฝากถึงเพื่อนๆทุกคนด้วยว่า
บางครั้งการที่เราฟันผุเนี่ย
มันก้อไม่ได้มีอาการอะไรบ่งบอกให้เรารู้นะคะ ว่ามันกำลังผุ
ต้องไปหาหมอฟัน ถึงจะรู้ว่าเราฟันผุรึเปล่า
อย่างในกรณีของก้อยก็เหมือนกันค่ะ
ก้อยก็ไม่รู้ว่าตัวเองฟันผุ เพราะมันไม่ปวด ไม่เสียวฟันเลย
จนกระทั่งไปนอนอ้าปากให้คุณหมอดูนั่นแหละค่ะ
คิคิ

,,สอง,,
ก้อยต้องขอโทษทุกๆคนที่ติดตามซานะอยู่ด้วย
ที่ช่วงนี้อัพอืดมากมายเลย...
ว่ากว่าก้อยจะกลับถึงบ้านมันก็ดึกแล้ว
รุ่นพี่ที่ม.กลั่นแกล้งง่ะค่ะ >.<"
ช่วงนี้ถือว่าเป็นช่วงหฤโหดของชีวิตก้อยจริงๆ
กว่าจะลากสังขารตัวเองกลับมาบ้านได้...
เมื่อวานก็กลับบ้านด้วยสภาพ,,ลูกหมูตกน้ำ,,
พายุโหมกระหน่ำรุนเเรง แท็กซี่ก็ไม่มี
ก็เลยเปียกปอน...ไม่ฉะบาย ย ยไปตามระเบียบ
แต่นั่นก็ยังไม่ใช่ประเด็นหลักที่ก้อยไม่มาอัพ
อันที่จริงเเล้วมันยังมีประเด็นแอบแฝง...
ส่วนประเด็นนั้นมันคืออะไร
ก้อยขออุบเอาไว้ก่อนละกันนะคะ
พร้อมเมื่อไหร่ก้อยจะบอก
ฮี่ฮี่...